[phpBB Debug] PHP Notice: in file [ROOT]/viewtopic.php on line 649: Trying to get property of non-object
[phpBB Debug] PHP Notice: in file [ROOT]/viewtopic.php on line 650: Trying to get property of non-object
[phpBB Debug] PHP Notice: in file [ROOT]/viewtopic.php on line 651: Trying to get property of non-object
[phpBB Debug] PHP Notice: in file [ROOT]/viewtopic.php on line 652: Trying to get property of non-object
[phpBB Debug] PHP Notice: in file [ROOT]/viewtopic.php on line 653: Trying to get property of non-object
வேலி - சிறுகதை • பூச்சரம் தமிழ் புறவம் | Poocharam Tamil Forum
ஏற்றமாகிறது...

Share விருப்பம் பார்வை கருத்து பகிர்வு
இங்கே ஒரு பக்க அளவிலான சிறுகதைகளை பதியலாம்.

வேலி - சிறுகதை

படிக்காத இடுகை [Unread post]by கரூர் கவியன்பன் » மார்ச் 31st, 2014, 2:21 pm

எதிரில் விரிந்திருந்த அந்த வயலைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்த கிருஷ்ணதாஸின் கண்ணுக்கு அங்கு வெடிக்கக் காத்திருக்கும் பருத்திப் பூக்களோ அந்த வயல்காடோ தென்படவில்லை. வயலுக்கு அப்பால் தொலைவில் கேஜ்ரி மரக்காடு கண்ணில் பட்டது. அருகில் சென்றால் அவனை ஆட்கொள்ளுவதைப்போலப் படர்ந்து விரிந்த அடர்ந்த காடு.

யாரும் வெட்டத் துணியாத மரங்கள். பிஷ்ணோய்களின் தெய்வம். அவர்களது கல்ப தரு - கற்பக விருட்ஷம். பிஷ்ணோய் சரித்திரம் பிறந்ததே அதை ஒட்டித்தான். அந்தச் சரித்திரமே இன்று பாரமாக முதுகில் அமர்ந்திருந்ததுபோல் அவனுக்குத் தோன்றிற்று.

அந்தக் காட்டில் எத்தனையோ ஜீவராசிகள். புள்ளி மான்கள், அபூர்வமான சிங்காரா மான்கள், பல நிறப் பறவை இனங்கள். அந்த மரத்தையும் அவற்றையும் காப்பது பிஷ்ணோய் குலத்தின் தருமம். அவற்றை ரட்சிக்க வேண்டி அவர்கள் கடைபிடிக்க வேண்டிய கட்டளைகள் ஒன்றல்ல; இரண்டல்ல 29 கட்டளைகள் என்று அவனுக்குத் தெரியும். மிகக் கடுமையான கட்டளைகள். அன்னியர் உள்ளே நுழைய முடியாதபடி முள் வேலி போட்டுக் காக்கப்படும் மரங்கள். அதனால் தான் பூமி குளிர்ந்திருக்கிறது இப்போது. மரங்களுக்கும் மழைக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று கிருஷ்ணதாஸிற்குத் தெரியாது . ஆனால் குரு ஜம்பேஷ்வரரின் கட்டளைப்படி நடந்தால் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை என்று தெரியும். இப்போது புதிதாய் முளைக்கும் பிரச்சினைகளுக்கு அவற்றில் தீர்வு உண்டா என்று தெரியவில்லை. ஜம்பேஷ்வரர் இப்படிப்பட்ட இக்கட்டை எதிர்பார்த்திருக்கமாட்டார். மண்ணையும் மரத்தையும் பட்சிகளையும் மான்களையும் பற்றிச் சொன்னவர் பெண்களைப் பற்றி ஒன்றும் சொல்லவில்லைபோல் இருந்தது.

அவனது மனசை நூறாயிரம் கேள்விகள் குடைந்தன என்பது அவனது குழம்பிய அலைபாய்ந்த கண்களில் தெரிந்தது. மகாப்பெரிய பாரத்தைச் சுமப்பவன்போல் முதுகை வளைத்து அவன் அமர்ந்திருப்பதே அவளுக்குச் சோர்வைத் தந்தது. அவன் ஒரு ‘பயந்தாங்குளி’ என்று அவளுக்கு அலுப்பு ஏற்பட்டது. ஆனால் நல்லவன். இந்த ஊரில் மற்ற ஆண்கள்போல் கட்டினவளைக் காலால் மிதிக்கும் ஆள் இல்லை இவன்; உண்மையில் அவளுக்கு சங்கடம் ஏற்படும் அளவுக்குப் பிரியம் காட்டுபவன்.

அந்த முதுகைத் தட்டி ‘நிமிர்ந்து நில்லு’ என்று சொல்ல வேண்டும்போல் இருந்தது.

‘‘என்ன பதிலே காணும்?’’ என்றாள் அவள்.

அவன் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினான்.

முக்காடுக்குள் மறைந்திருந்த அந்த முகத்தைச் சோர்வுடன் பார்த்துத் தலையைக் குனிந்தபடி சொன்னான்.

‘‘ஐய்யோ, வேண்டாம் சுஷ்மா, நம்ம ஜனங்க சும்மா இருக்கமாட்டாங்க.’’

‘‘என்னதான் செஞ்சிடுவாங்க சொல்லேன்?’’

அவனுக்குச் சொல்லத் தெரியவில்லை. என்ன வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம். நினைத்துப் பார்க்கவே அச்சமாக இருந்தது.

‘‘வேண்டாம்’’ என்று அவன் தீவிரமாகத் தலையசைத்தான். பிறகு சரேலென்று எழுந்தான். ‘‘வேண்டாம். இத்தனை தூரம் வந்ததே பெரிசு. ரொம்ப ஆசைப்படாதே. உனக்குக் கிடைச்ச வேலையைச் செய். நீ கெட்டிக்காரி, எனக்குத் தெரியும். எப்படியோ சமாளிச்சுக்குவே.’’

அவளுக்கு எரிச்சல் ஏற்பட்டது. ‘‘எப்படிச் செய்யட்டும்? நடுவிலே ஒரு சுவர் வெச்ச மாதிரி இருக்கு. வேலை நடக்கணும். எத்தனை வேலை இருக்கு தெரியுமா? பலபேரைப் பாக்கணும். பேசணும். வேலை வாங்கணும். என்னைப்

பஞ்சாயத்துத் தலைவியா ஆக்கினதுக்கு சம்மதிச்சாங்களா இல்லையா?’’

“தலைவி ஆனதால நம்ம வழக்கம் மாறிடுமா? அதையெல்லாம் மீறாம நீ செய்வேன்னு நினைச்சுத்தான் ஒத்துக்கிட்டாங்க. பரம்பரை பரம்பரையா இருக்கிற வழக்கத்தை மாத்த விடமாட்டாங்க.”

“என்ன பரம்பரையோ” என்று அவள் முணுமுணுத்துக்கொண்டாள். “மாத்த வைக்கணும்” .

“சுஷ்மா, சும்மா பிடிவாதம் பிடிக்காதே. உனக்கு வேணா உதவ நான் வர்றேன்.’’

“நல்ல கூத்து. அப்ப பஞ்சாயத்துத் தலைவியா பொம்பளை இருக்கணும்னு ஏன் சொன்னாங்க கவர்மெண்டுலே?’’

‘‘அவங்களுக்கு என்ன தெரியும் நம்ம ஊர் வழக்கத்தைப்பத்தி? நம்ம ஆட்கள் ரொம்பக் கண்டிப்பு.

மாத்தினேன்னு வெச்சுக்க கட்டப்பஞ்சாயத்து வெச்சு ஊரைவிட்டே துரத்திடுவாங்க. பேப்பர்லெ கூட வருதாம், நம்ம ஊர் காப் பஞ்சாயத்துக்காரங்க பயங்கரமான ஆசாமிகள்னு. யார் பேச்சையும் கேட்கமாட்டாங்க பரம்பரை வழக்கம்னு வரும்போது. உனக்கே தெரியுமே...மானம் மரியாதைன்னா...’’

அவன் மேற்கொண்டு வார்த்தைகளைக் கோக்கவே பயந்தான்.

யாரும் பேசத் துணியாததை அவன் பேசுவான் என்று அவளும் எதிர்பார்க்கவில்லை. சுஷ்மா பேசாமலிருந்தாள். அவள் முகத்தை மறைத்த குங்கட்டினால் முகபாவம் தெரியவில்லை.

சற்று நிம்மதியுடன் அவன் நடக்க ஆரம்பித்தான், அவளும் வருகிறாளா என்று திரும்பிப் பார்த்தபடி. இப்போதைக்கு இந்தப் பிரச்சினை தீர்ந்தது என்று மெல்லிய சமாதானம் ஏற்பட்டது. ஆனால் சுஷ்மா சும்மா இருப்பவள் அல்ல. மீண்டும் ஆரம்பிக்கமாட்டாள் என்பது நிச்சயமில்லை.

ஊர் எல்லையில் அவள் நின்றாள். “அடுத்த தெருவிலே சாக்கடை அடைச்சிருந்ததைச் சரி பண்ண ஆள்கள் வாராங்க. நா போய் பார்த்துட்டு வர்றேன். சாப்பாட்டு வேளைக்கு வந்துருவேன்” என்றாள்.

‘‘சரி போயிட்டு வா.’’

‘‘நேரமாச்சுன்னா, நீ சாப்பிடு. அடுப்புப் பக்கத்திலேயே சாப்பாடு மூடி வெச்சிருக்கேன்.’’

அவளுக்குக் கோபமோ என்னவோ குரலில் காண்பிக்கவில்லை.

அவன் ‘சரி’ என்று மண்டையாட்டியபடி நடந்தான். அடுப்புப் பக்கத்தில் இருந்தாலும் காலையில் சமைத்துவிட்டுப்போனது எப்படியிருக்கும்? அவனுக்கு அடுப்பிலிருந்து இறக்கியதும் சாப்பிடவேண்டும். ஏந்தான் இந்தப் பதவி அவளுக்கு வந்ததோ என்றிருந்தது. அதற்கு முன் நிம்மதியாக இருந்தது வாழ்க்கை. வயலிலிருந்து மதியம் சாப்பாட்டுக்கு வீடு திரும்பும்போது, கணகணவென்று எரியும் விறகடுப்பிற்குமுன் பருப்புக்குழம்போ காயோ ஆக்கிக்கொண்டிருப்பாள் சுஷ்மா. அவள் கைப்படத் தயாரித்த மசாலா போட்ட குழம்பின் வாசனை வாசலைத் தாண்டித் தெருவுக்கு வந்திருக்கும். அவனைக் கண்டதும் ரொட்டி சுட அடுப்பில் ரொட்டிக்கல்லை வைப்பாள். தனியாக வீட்டுக்குள் இருக்கும் போதில் முக்காடு கீழே இறங்கி முகம் ஒளிரும் தக தகவென்று. அது தெய்வாம்சம் பொருந்திய முகம் என்று தோன்றும். இன்னொரு காலடி ஓசை கேட்டால் உடனடியாக முக்காடு முகத்தை மறைக்கும். தன்னைத் தவிர வேறு ஆண் பார்க்காத முகம் என்கிற நினைப்பு அவனுள் ஒரு பெருமிதத்தை ஏற்படுத்தும்.

இப்போது பஞ்சாயத்துத் தேர்தலில் அவளை எந்த வேளையில் நிற்கச் சொல்லித் தேர்வானாளோ வாழ்க்கை தலைகீழாகிவிட்டது. ஊரில் இருந்த பெண்களில் இவள்தான் ஏழாம் வகுப்புவரை படித்திருந்தவள். சுமாராக ஹிந்தி படிக்கத் தெரிந்தவள். ஹரியான்வி மொழியைத் தவிர ஓரளவுக்கு ஹிந்தி பேசத் தெரியும். [ இப்போது சரளமாகப் பேசுகிறாள்.] தில்லியிலிருந்து வந்த அரசு வேலை பார்க்கும் மேடம்களுக்கு அவளைப் பிடித்துப்போனது. அதனால் அவளே நிற்கட்டும் என்று ஊர்ப் பெரியவர்களே ஒப்புக்கொண்டார்கள். முக்காடுடன் நின்றிருந்த பெண்கள் கும்பலும் தலையைப் பலமாக அசைத்து ஆமோதித்தது. சுஷ்மா கெட்டிக்காரி. ‘‘கொடுத்த வேலையைச் செய்வாள்” என்று கிராமமே சொன்னது. அதோடு ஒரு மனதாக அவளைத் தேர்ந்தெடுத்தது. அவ்வப்போது தில்லியிலிருந்து வரும் மேடம்களுக்கு இவளைக் கண்டு பெருமை; என்னவோ இவள் அவர்களுடைய தத்துப்பிள்ளைபோல.

அவனுக்குத்தான் நிம்மதி போயிற்று. வீட்டில் வழக்கமாக அவள் செய்யும் ஒரு வேலையையும் அவள் விட்டுவைப்பதில்லைதான். ஆனால் எல்லாவற்றையும் அரக்கப்பரக்கச் செய்துவிட்டு ஓடுகிறாள். மதியம் அவன் சாப்பிடச் சாப்பிட, தட்டில் சூடாக ரொட்டி வந்து விழும் பாக்கியம் இப்போது இல்லை. அவள் முகத்தைப் பார்த்தபடி எண்ணிப்பார்க்காமல் ரொட்டி சாப்பிடும் ஆனந்தம் போய்விட்டது. ஆனால் பெண்டாட்டி பஞ்சாயத்துத் தலைவி என்பது பெருமைப்பட வேண்டிய விஷயம். அந்தஸ்தான பதவி. அவள் ஏமாந்தவள் இல்லை என்று எல்லாருக்கும் தெரியும். அந்த முக்காடுக்குப் பின்னால் இருப்பது மிகக் கண்டிப்பான ஆள். ‘‘நீ என்கூட வந்து உட்காரக்கூடாது. அப்புறம் புருஷன்தான் செய்யறான், இவ வெறும் பொம்மைன்னு ஆயிடும்’’ என்று ஆரம்பத்திலேயே அவனிடம் கறாராகச் சொன்னாள். ஊழலும் சோம்பலும் அண்டாத ஆள் என்று புரிஞ்சு போச்சு எல்லாருக்கும். தெருக்கள் துப்புரவாகிவிட்டன. ஒவ்வொரு வீட்டிலும் மின்னிணைப்பும் குழாயில் தண்ணீர் வசதியும் வந்துவிட்டது. எல்லா வீதியிலும் இரவு இப்போது இருட்டடிப்பு இல்லை. கம்பத்துக்குக் கம்பம் விளக்கு எரிகிறது. ‘அடேயப்பா இதெல்லாம் எப்படிச் சாத்தியமாச்சு ஒரு பெண்ணாலே’ என்று அவன் தனக்குள் வியப்பான். மற்ற ஆண்களும் அப்படித்தான் நினைப்பார்கள் என்றாலும், வாயைத் திறந்து ஒரு பாராட்டு வார்த்தை வராது. அவர்களுக்கு அவனைக் கண்டு பொறாமை. என்னுடைய அவஸ்தை உங்களுக்கு என்ன தெரியும் என்று அவன் நினைத்துக்கொள்வான். உன்னை இப்பப் பார்க்கவே முடியறதில்லே என்று தனித்திருக்கும் இரவு வேளைகளில் அவன் அலுத்துக்கொள்ளும்போது, அவள் பிரியத்துடன் அவன் முகத்தை வருடி ‘‘எனக்கு இது ஒரு சந்தர்ப்பம், ஊர் சனத்துக்கு நல்லது செய்ய’’ என்று சமாதானப்படுத்துவாள். ‘‘இதப்பாரு, இனிமே இந்தக் கிராமத்துக் குழந்தைங்க யாரும் பள்ளிக்குப் போகாம இருக்காது. பெண் குழந்தைக்குப் படிப்புத் தேவை இல்லேன்னு காப் பஞ்சாயத்துக்கூடச் சொல்லாது. சொல்ல விடமாட்டோம். ஏன்னா கவர்மெண்ட் என்கிறது அவங்களைவிடப் பெரிசுன்னு இப்பத்தான் தெரிஞ்சுது! வீட்டுச் செலவுக்கு உபரி வருமானம் வருது, பெண்கள் தையல் தைக்கிறாங்க இப்ப. காகிதப் பை செய்யறாங்க. கையிலே காசு கிடைச்சதும் அவங்க முகத்தை நீ பார்க்கணும். விளக்குக்கு ஸ்விட்சு போட்ட மாதிரி ஆயிரும்!”

அவள் சந்தோஷமாகச் சிரிப்பாள். அப்போது அவளுடைய முகமும் ஸ்விட்சைத் தட்டிய மாதிரி ஒளிரும். அவள் பேச்சு ஓயாது. தோரணம் கட்டிக்கொண்டே போவாள், பசும்பந்தலாய் விரியும். அதன் மையத்தில் அவள் அமர்ந்திருப்பாள், ராணி மாதிரி. ஒரு மலர் சிம்மாசனத்தில். இல்லை, மலர் ஊஞ்சலில் முன்னும் பின்னும் ஆடியபடி... முன்னும் பின்னும்...

‘‘வானம் பார்த்த பூமி இது. வறட்சிக் காலத்திலே எல்லா ஆண்களும் தலையிலே கையை வெச்சுக்கிட்டு உக்கார வழக்கமும் போயிறும் பாரேன்!.”

‘‘எப்படி?’’ என்று அவன் சிரிப்பான். ‘‘பஞ்சாயத்துத் தலைவிக்குப் பயந்து மழைகூடப் பெய்யுமா என்ன?’’

அவள் சிரிக்காமல் சொல்வாள். ‘‘நேத்து ஒரு ஆபீஸர் வந்தாங்க. நீர் ஆதாரங்களை எப்படிப் பெருக்கறதுன்னு சொன்னாங்க. மழை நீரைச் சேமிக்கணும். பாரம்பர்யம்னு சொல்றியே மரம் நமக்குத் தெய்வம் மாதிரி. கண்டவன் கேட்டவனெல்லாம் மரத்தை வெட்டற அக்கிரமம் நடக்குது இப்ப, கேஜ்ரி மரத்தைக்கூட. மழை எப்படிப் பெய்யும்? காடுகளை வெட்டறதைத் தடுக்கணும். மரம் வளர்க்கணும். இதுக்கெல்லாம் செலவாகுமேன்னு கேட்காதே. வங்கியிலே பணஉதவி கிடைக்குமாம்.’’

அவள் கனவில் மிதப்பவளைபோலப் பேசிக்கொண்டிருப்பாள். பஞ்சாயத்துத் தலைவியானாலும் ஆனாள் என்னேரமும் கிராமத்துச் சிந்தனைதான் அவளுக்கு என்று அவன் உணர்வான்.

குழந்தைகள் பிறக்காத குறையைச் சேவையில் அவள் தீர்த்துக்கொள்வதாக அவனுக்குத் தோன்றும். ஆனால் குழந்தை இல்லை என்று அவள் குறைபட்டுக்கொண்டதில்லை. அவனுக்குத்தான் முற்றம் நிறைய குழந்தைகள் இருக்க வேண்டும் என்று ஆசை. அடிக்கடி அவனுக்குக் கனவு வரும், முற்றம் நிறைய குழந்தைகள் விளையாடுவதுபோல...

அவளுக்குக் குறையே இல்லை என்று அவன் அடிக்கடி நினைத்துக்கொள்வான். எதுவும் வேண்டும் என்று அவள் கேட்டதில்லை. திருவிழாக்காலங்களில் ஒரு ஜோடி வளையல்கூட அவள் கேட்டதில்லை. அவள் கிட்டத்தட்ட கேஜ்ரிமரம் போல என்று அவன் நினைப்பதுண்டு.

அதற்கு நீர்கூடத் தேவையில்லை. ஆனாலும் தளதள வென்று பசும் இலையும் பூவும் காயுமாக நிற்கும். ஒட்டகத் துக்கும், ஆட்டிற்கும், மனிதனுக்கும், நண்பனாய்.

ஆனால் கொஞ்ச நாட்களாக அவள் என்னென்னவோ பேசுகிறாள். அவனுக்குப் புரியாத பேச்சு. அவனுக்குக் கேள்வி கேட்டே பழக்கமில்லை. கேள்வி கேட்காமல் வாழ்வது சௌகரியம். பெரியவர்கள் தெரியாமலா நியமங்களையும் நியதிகளையும் கோடிட்டு வைத்திருப்பார்கள்? எத்தனையோ காலமாக அதன்படி வாழ்ந்தவர்கள் என்ன கெட்டா போனார்கள்? இவளுக்கு ஏன் இப்படி புத்தி போகிறது என்று அவன் கவலைப்பட்டான். பதவி வந்தது திமிரை வளர்த்துவிட்டதா? அவன் உடனடியாகத் தன்னையே மறுத்துக்கொள்வதுபோலப் பலமாகத் தலையசைத்

தான்.

அவளுக்கு நிச்சயம் திமிர் இல்லை. தான் பேசுவதில் நியாயம் இருப்பதாக அவள் நினைத்தாள். அதில் பிடிவாதமாக இருந்ததுதான் இப்போது பிரச்சினை.

ஊரில் இருக்கும் மூத்தவர்கள் அவளை எப்படி எதிர்கொள்வார்கள் என்று நினைக்கவே பயமாக இருந்தது. அவர்கள் கிழிக்கும் கோட்டைத் தாண்ட எந்தக் கொம்பனுக்கும் இங்குத் தைரியம் இருந்ததில்லை. ஒரு பெண்பிள்ளை முரண்டு பிடித்தால் என்ன ஆகும்?

“அரே கிருஷ்ணா? என்ன யோசனையிலே ஆளைப் பாக்காமியே போறே?”

அவன் நிமிர்ந்தான். சோட்டூ ராம் வாயில் வெற்றிலை மென்றபடி சாய் கடை அருகில் நின்றிருந்தான்.

சோட்டூவைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் ஏற்படும் அடிவயிற்றுச் சங்கடம் இப்பவும் ஏற்பட்டது.

‘‘ஒண்ணுமில்லையே. ஏதோ யோசனையிலே இருந்தேன்.’’

‘‘அதான் கேக்கறேன் என்ன யோசனைன்னு. உன் பெண்டாட்டி நூறு வேலை பார்க்கறா. அவளுக்கில்லாத யோசனையா உனக்கு?’’

கிருஷ்ணதாஸ் யோசனையுடன் சோட்டூவைப் பார்த்தான். சோட்டூ கிண்டலடிக்கும் ஆள் இல்லை. யதார்த்தமாகப் பேசுபவன். இந்தப் பிஷ்ணோய் காப் பஞ்சாயத்தினால் காயப்பட்டவன். காயப்பட்டானோ இல்லையோ வாயைத் திறக்கமாட்டான்.

‘‘அவளாலேதான் யோசனை”.

‘‘ரொம்ப யோசிக்காதே. சுஷ்மா சமாளிப்பா.’’

‘‘தெரியல்லே சோட்டூ. கவலையா இருக்கு.’’

‘‘கவலைப்படாதே. இந்தச் சமூகத்திலே நம்ம சொந்தப் பிரச்சினைகளுக்கு இடமில்லை. சொந்தக் கவலைகளுக்கு அர்த்தமில்லே’’.

கிருஷ்ணதாஸ் லேசாகச் சிரித்தான். ‘‘அது அவ சொந்தப் பிரச்சினை இல்லையாம், பொதுப் பிரச்சினையாம்.’’

‘‘அப்ப வேற வழியில்லே. காப் பஞ்சாயத்தைக் கூட்டச் சொல்லுவாங்க.”

கிருஷ்ணதாஸ் அதற்குப் பதில் சொல்லாமல் அவனை யோசனையுடன் பார்த்தான்.

‘‘சாயந்திரம் வயல் பக்கமா வர்றியா? காலாற நடக்கலாம்.’’

சோட்டூ அவனைத் தீர்க்கமாகப் பார்த்தான். ‘‘சரி. ஆறு மணிக்கு?’’

‘‘சரி’’

சுஷ்மா யோசனையுடன் எதிரில் வட்டமாக அமர்ந்திருந்த அந்தப் பெண்களைப் பார்த்தாள். மதியம் மூன்று மணி வெயில் பளீரென்று அடித்தது. கோவிலுக்குப் பக்கமாக இருந்த அந்தப் புராதன கேஜ்ரி மரம் அன்று பிறந்ததுபோலப் பச்சைப் பசேல் என்ற இலைகளுடன் பளபளத்தது. லேசான மஞ்சள் நிறப்பூக்கள் அடர்ந்த இலைகளை மீறிச் சிரித்தன. மரம் விரித்திருந்த பரந்த நிழலில் மண்தரையில் அவர்கள் அமர்ந்திருந்தார்கள். வண்ண வண்ணச் சேலைத்தலைப்புகளால் முகத்தைப் போர்த்தியபடி, மஞ்சள், சிவப்பு, பச்சை, நீலப் பொதிகள் வட்டமாக அமர்த்தி வைக்கப்பட்டிருந்ததுபோல. அவர்கள் விடும் மூச்சுக்காற்றில் முகத்தை மூடிய சேலைத் தலைப்பு மட்டும் உப்பி எழுந்து தணிந்தது. ஆடாமல், அசையாமல், பேசாமல் இடித்த புளி மூட்டைக்கணக்காய் அமர்ந்திருந்தது கும்பல். கூட்டத்தின் மௌனம் அவளுக்கு ஆத்திரத்தை ஏற்படுத்திற்று. உண்ட மயக்கமா? எல்லோரும் அந்த முக்காட்டிற்குள் ஒளிந்தபடி உறங்குகிறார்களா என்ன?

“என்ன, நா சொன்னது காதிலே விழுந்ததா? யார்கிட்டேருந்தும் பதிலைக் காணும்? தூங்கறீங்களா?”

அவளுடைய குரல் சற்றே உயர்ந்தது.

அவளருகில் அமர்ந்திருந்த சம்பா லேசாக முக்காட்டை விலக்கி அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.

“தூக்கமா? நீ விஷயம் சொன்ன அன்னிலேந்து தூக்கமே போச்சு, ரா வேளையிலே. அதனாலெ இப்ப வேளைகெட்ட வேளையிலே சிலருக்குத் தூக்கம் வருதோ என்னவோ?’’

‘‘ஐய்யோ ஆமாம்.” என்றாள் ஒருத்தி. புஷ்பாவாக இருக்க வேண்டும். சரியான தூங்குமூஞ்சி.

“அதோட பக்குபக்குங்குது இப்பவே கள்ளத்தனம் செஞ்சாப்பலே”.

“வீட்டு ஆண்பிள்ளங்க ஒத்துக்கமாட்டாங்க சுஷ்மா!”

சுஷ்மா சற்று அதட்டலாகச் சொன்னாள். “அவங்க ஒத்துக்கமாட்டாங்கதான். கிருஷ்ணாவும் வேண்டாம் என்கிறான். ஆண்களைப் பாதிக்காத விஷயம் இது. இருக்கிறபடியே இருக்கறது அவங்களுக்குச் சௌகரியம். நம்மைன்னா இந்த வழக்கம் கட்டிப்போடுது? அடிமைபோல. எதுக்காக?”

“சுஷ்மா. நீ என்னவோ சொல்றே. இதெயெல்லாம் யாரும் கேள்வி கேட்டதே இல்லே. நாம கேட்டோம்னு வெச்சுக்க, இனிமே இப்படி இந்தக் கேஜ்ரி மர நிழல்லே கூட உக்கார விடமாட்டாங்க.”

சுஷ்மாவுக்குப் பொறுமை நழுவிக்கொண்டு வந்தது. இந்தப் போரில், தான் தனி ஆளாக ஜெயிப்பது என்பது அசாத்தியமான காரியம் என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

“இதப்பாருங்க, எல்லாரும் ஒண்ணு சேர்ந்தாத்தான் இது நடக்கும்” என்றாள் சுஷ்மா.

எதிரில் அமர்ந்திருந்த பெண்களிடமிருந்து பதிலே இல்லை. அவளுக்கு வருத்தமாக இருந்தது. இவர்களைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை என்று நினைத்துக்கொண்டாள்.

“பயப்படாதீங்க. யாரும் கேள்வியே கேக்காம இருந்து வழக்கமா போச்சு இங்கே. நல்ல விஷயம்னா அவசியமான சமாச்சாரம்னா காப்காரங்க போடற கட்டளையை ஏத்துக்குவம். தேவை இல்லாத கட்டுப்பாடு எதுக்குன்னுதான் நா கேக்கறேன்.. உலகம் பூர இப்படியா இருக்குன்னு நா கேக்கல்லே. இப்ப நம்ம உலகமே மாறிகிட்டு வருது, கொஞ்சம் கொஞ்சமா. ஆண்கள் வெளியூர் போய்ச் சம்பாதிக்கிறாங்க. சினிமா வந்துடுச்சு. தொலைக்காட்சிப்பெட்டியை வீடுவீடாப் போய் கொடுக்கறாங்க. மத்த ஊரிலே என்ன நடக்குதுன்னு தெரியவந்திருக்கு. நாம இன்னும் ஜம்பேஷ்வரர் காலத்திலேயே இருக்கணும்னு இவங்க நினைப்பா? ஏண்டி பதில் சொல்லுங்களேன்?’’

“நாம வித்தியாசமானவங்கன்னுதான் இவங்களுடைய தர்க்கமே. நாம நினைச்சா ஆச்சா சுஷ்மா? காப் பஞ்சாயத்துக்காரங்களுடைய கோபத்துக்கு ஆளானா என்ன ஆகும் தெரியுமில்லே? கொன்னு போடுவாங்கடீ!”

“போடட்டும் பார்க்கலாம்” என்றாள் சுஷ்மா கோபத்துடன்.

வெகுநேரம் அந்தப் பெண்கள் வாயே திறக்காமல் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். இது ஒரு தோற்க வேண்டிய யுத்தம் என்ற நிராசை சுஷ்மாவைப் பலவீனப்படுத்தியது. ஒரு வாரமாக அவர்களுடன் பேசிப்பார்க்கிறாள். அங்கிருந்து கிளம்பியதுமே அவளது வார்த்தைகளைக் கடாசிவிடுகிறார்கள். இவர்கள் ஒரு வார போதனையில் மாறமாட்டார்கள். ஆனால் இவர்களது ஒத்துழைப்பு இல்லாமல் போரை ஜெயிக்க முடியாது. இவர்கள் யோசிக்கவே பயப்படுபவர்கள்.

தனது ஏமாற்றத்தை வெளிப்படுத்தாமல் மிக மெல்லிய குரலில் அவள் சொன்னாள்.

‘‘பெண்களைக் காவு வாங்கறது இந்த மண்ணுக்குப் புதுசில்லே. இத்தனைக்கும் பெண்கள் போட்ட சண்டையினாலதான் இங்க இன்னும் மழை பெய்யுது. மரத்தை வெட்டினா பூமி தாங்காதுன்னு ஒரு பெண்தானே சண்டை போட்டா? அவளை ராஜாவுடைய ஆட்கள் கொன்னாங்க. அதைக் கண்டு ஊரிலே இருந்த மத்தப் பெண்கள் ஓடி ஒளியல்லே. எங்களையும் கொல்லுங்க, மரத்தை வெட்டறதை அனுமதிக்கமாட்டோம்னு பாஞ்சு வந்தாங்க. ஆண்களும் சேந்துக்கிட்டாங்க. முன்னூத்தி அறுபத்துமூணு பேர் செத்துப்போனாங்க. பெண்பாவம் பொல்லாதுன்னு ராஜாவுக்குத் தெரியும். நடுங்கிப்போனானா இல்லையா? அந்தப் பாவத்தைப் போக்கத்தான் ஜம்பேஷ்வரர் வந்தார். இன்னின்ன காரியத்தை ராஜாவும் சனங்களும் செய்யணும்னார். சரித்திரம் தெரியுமாடி இவங்களுக்கு?”

“அது வேற கதை சுஷ்மா” என்றாள் ஒருத்தி சோர்வுடன்.

‘ஆமாம்’ என்பதுபோல மற்றவர்கள் தலையசைத்தார்கள்.

‘‘இது நமக்கு மட்டும் ஏற்பட்ட விதி. காப் பெரியவங்க ஒத்துக்கமாட்டாங்க.”

சுஷ்மா தீவிர யோசனையில் ஆழ்ந்தாள். “அதான் எனக்குப் புரியல்லே. அம்ருதாதேவிக்குச் சிலை வெச்சுக் கும்பிடறாங்க. கோவில் சுவர்லே அவ கதையைச் சொல்றாங்க. நமக்கிருக்கிற கட்டுப்பாடு அவளுக்கு இருக்கல்லே. அதனாலெதானே தைர்யமா ராஜாவுடைய ஆட்களை நேராப் பார்த்துக் கேள்வி கேட்டா?”

பிறகு மெல்லச் சொன்னாள். “எல்லாக் கட்டளைகளும் அவங்கதான் போடணுமா? மாத்தவே முடியாதா? வேடிக்கையா இல்லே? என்னை ஒருபக்கம் பஞ்சாயத்துத் தலைவியா ஆக்கச் சம்மதிக்கிறாங்க. இன்னொரு பக்கம் நாங்க கிழிச்சக் கோட்டை நீ தாண்டக் கூடாது என்கிறாங்க. இதக் கேளுங்க. இந்தப் பதவி எனக்கு மட்டும் வந்ததில்லே. நீங்களும் இதிலே இருக்கீங்க. நாம சேர்ந்து போராடணும். இல்லேன்னா அந்த அம்ருதா தேவி செத்தாளே அது மாதிரி சாவோம். சாகடிக்கிறது இங்க புதுசில்லே.”

திடீரென்று யாரோ விசித்து அழுவதுபோல் இருந்தது. சுஷ்மா திடுக்கிட்டுப் பார்த்தாள். தலைப்பு முக்காடாய் மறைத்திருந்த முகத்தை மூடிக்கொண்டு சமேலி அழுதுகொண்டிருந்தாள். சுஷ்மா சட்டென்று அவளருகில் சென்று தோளை அணைத்தாள்.

“அழு சமேலி. இப்பவாவது அழு. நடந்ததைஎல்லாம் நீ மறக்கக் கூடாது. எல்லாத்தையும் வாயை மூடிக்கிட்டு நீயும் உன் புருஷனும் ஏத்துக்கிட்டீங்க; அவங்க தீர்ப்பு நியாயம்தான்னு நினைக்கிறாப்பலே. அப்ப அது தப்புன்னு நினைச்சவங்க நிறைய பேர். ஆனா அப்ப நம்ம ஜனம் ஒண்ணு சேராததாலேதான் அந்த அநியாயம் நடந்தது.”

சமேலி அழுவதைப் பார்த்து மற்றவர்களும் கலங்கினார்கள். ஒப்பாரி பாடக்கூட ஆரம்பிப்பார்கள் என்று சுஷ்மா நினைத்தாள். அதற்குமேல் எதுவும் செய்யும் திராணி இல்லாதவர்கள் இவர்கள் என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

சமேலி இன்னும் அழுதுகொண்டிருந்தாள், சற்று முன் யாரோ இறந்துபோனதுபோல. எதிரில் பிரேதம் கிடப்பதுபோல.

சுஷ்மா அவளை அணைத்துக்கொண்டு சமாதானப்படுத்தினாள்.

“அன்னிக்கு உனக்கு அழக்கூட முடியாம போச்சில்லே? அழுதா காப்காரங்களை விரோதிச்ச மாதிரி ஆகும்னு தானே நடந்த அத்தனை பெரிய அநியாயத்தை ஊரே வாயை மூடிக்கிட்டு பேசாம இருந்தது? நமக்கு அன்னிக்குத் துணிச்சல் இருந்திருந்தா எல்லாரும் சேர்ந்து குரல் எழுப்பியிருந்தா உனக்கு இந்தத் துக்கம் ஏற்பட்டிருக்காது. ஊர் உலகத்திலே என்னென்னவோ அநியாயம் நடக்குது. கொலைகாரனையும் திருடனையும் அவங்க ஒண்ணும் செய்யல்லே. குல கௌரவம் எங்கேயிருந்து வருதுடீ? மனுஷத்தனம் இல்லாத குலப்பெருமை நமக்கு வேணாம்! ஒரு பெண்ணோட மனசு எப்படிப்பட்டதுன்னு அவங் களுக்குத் தெரியுமா? பெண்ணுக்கு மனசுன்னு ஒண்ணு இருக்கறதுகூடத் தெரியுமா? அழாதே சமேலி. உன் துக்கத்துக்கும் நம்முடைய இன்னிய போராட்டத்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்னு கேக்காதே. எல்லாத்துக்கும் சம்பந்தம் இருக்கு, சங்கிலி கோத்த மாதிரி. எல்லா அடையாளத்துக்கும் அர்த்தம் இருக்கு. முகமே இல்லாத கும்பலா போயிட்டம்டீ. இப்படியே வாயை மூடிக்கிட்டு இருந்தோம்னு வெச்சுக்குங்க, நமக்குன்னு அடையாளமே இருக்காது. அவங்க சொல்றதுதான் நியாயம்னு ஆயிடும்”

யாரும் வாயே திறக்கவில்லை. வெகுநேரம் எதற்கோ துக்கம் அனுசரிப்பதுபோல உட்கார்ந்திருந்தார்கள். சமேலி கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு அவளை நிமிர்ந்து பார்த்துச் சொன்னாள். “அது உண்மைதான் சுஷ்மா. அநியாயத்தை நியாயம்னு நம்ப வைக்கிற கும்பல் இது”.

ஆச்சரியமாக இருந்தது சமேலியின் பேச்சு. பாதி யுத்தத்தை ஜெயித்துவிட்டதுபோல இருந்தது சுஷ்மாவுக்கு.

அவள் எழுந்தாள். “நல்லா யோசிச்சுப் பாருங்க. வீட்டை விட்டு, புருஷனை விட்டு ஓடப்போறோம்னா சொல்றோம்? ஒரு சின்ன விஷயத்தை வேலிபோல ஆக்கி வெச்சது யாரு?”

அவள் நடக்க ஆரம்பித்தாள். பிறகு நின்று, “இன்னிக்குக் கோவிலுக்கு எல்லாரும் வாங்க. சாயங் காலப் பூஜையைச் சேர்ந்து செய்வோம்.”

“என்ன விசேஷம் சுஷ்மா?”

“பெண்கள் பள்ளிக்கூடம் ஒண்ணு கட்டணும். அதுக்கு சீட்டுப் போட்டு ஒரு பேரை எடுக்கணும், அம்ருதா மாதாஜி சன்னிதியிலே.”

“அம்ருதாதேவியுடைய பேரையே வைக்கிறது.”

“பாப்பம், சாமி என்ன சொல்லுதுன்னு.”

திரும்பி பஞ்சாயத்து ஆபீஸை நோக்கி நடக்கும்போது இன்று என்றுமில்லாத வகையில் மனசு சோர்ந்திருந்தது. சமேலி குலுங்கக் குலுங்க அழுதது காரணமாக இருக்கலாம். இன்று அழுகிறாள், புதைந்துபோன உணர்வு சிலிர்த்து விழித்த மாதிரி. அன்று அவளும் எத்தனை ஆக்ரோஷத்துடன் இருந்தாள் ஏதோ நடக்கக் கூடாதது நடந்த மாதிரி? நடக்கக் கூடாதது நடந்தபோது அதை ஆமோதிப்பவள் போலல்லவா மௌனமானாள்? இப்போது கதையெல்லாம் முடிந்தபிறகு சொல்கிறாள் “அநியாயத்தையும் நியாயம்னு நம்ப வைக்கிற கும்பல் இது” என்று.

எல்லோரையும் எப்படி அப்படி நம்பவைக்க முடிகிறது? பயமுறுத்த முடிகிறது?

தெருவில் குழந்தைகள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். சிறுவர் சிறுமியர், பேதம் பாராமல் குதூகலமாய்.

ஆண்குழந்தைகள் பெண்களுடன் சேர்ந்து பாண்டி ஆடினார்கள். ஒரு சிறுமி கோலி ஆடிற்று லக்கனுடைய பிள்ளையுடன். கைகொட்டிச் சிரித்தார்கள். என்ன சிரிப்பு! கோவில் மணி அடிப்பதுபோலத் தெய்வீகச் சிரிப்பு. சுஷ்மாவின் கண்களுக்கு நட்சத்திரப்பூக்களாகத் தெரிந்தார்கள். வீட்டுக்கு வீடு நான்கு ஐந்து குழந்தைகள். அவளுக்குத்தான் கொடுப்பினை இல்லை என்று தோன்றிற்று. கிருஷ்ணாவுக்கு அது பெரிய ஏக்கம் என்று அவளுக்குத் தெரியும். அவளுக்கும் ஏக்கம் இருந்தது என்பது அவனுக்குத் தெரியாது. பெண் குழந்தை வேண்டும் என்று அவளுக்கு ஆசை. ஆனால் சமேலியின் பெண்ணுக்கு நடந்த அக்கிரமத்தைக் கண்ட அன்று, வீட்டுக்கு ஓடி முற்றத்துத் தூணை அணைத்து அவள் கதறியபோது அருகில் வந்து அமர்ந்த கிருஷ்ணதாஸை அணைத்துக்கொண்டு சொன்னது நேற்றுபோல இருக்கிறது.

‘‘வேண்டாம், வேண்டாம், நமக்குக் குழந்தைகளே வேண்டாம். என் குழந்தையையும் இந்த காப் பஞ்சாயத்து பொசுக்கிப்போடும். நா சமேலி இல்லே. எல்லாரையும் பொசுக்கிடுவேன். எல்லார் தலையையும் சீவிட்டு வருவேன். ஊர்ப் பெரியவங்கன்னு சொல்லித் திரியற யமன்களை நா கொல்லுவேன்! காளி மாதிரி!”

கிருஷ்ணதாஸ் கலவரத்துடன் அவளது வாயை மூடினான்.

‘‘பேசாம இரு சுஷ்மா, யார் காதிலேயாவது விழப் போகுது”.

அவளுக்கு இன்னும் அதிகமாக ஆத்திரமும் கண்ணீருமாய் வந்தது.

‘‘ஐய்யோ, நீ என்ன ஆளு! முதுகெலும்பில்லாத ஆளு. எல்லாரும் வாயை மூடிக்கிட்டு இருங்க. மத்தவங்க வாயையும் மூடுங்க. அதான் அக்கிரமம் நடக்குது, நம்ம வழக்கம், கௌரவம்னு. தூ!’

கிருஷ்ணதாஸ் அவளைக் கோபிக்கவில்லை. அணைத்த கையை விலக்கவில்லை.

‘‘நா ஒண்டி ஆளு என்ன செய்யட்டும், என்ன செய்யட்டும்?’’ என்று புலம்பிய வண்ணம் அவளது முதுகை வருடியபடி இருந்தான்.

அன்று இரவு அம்ருதாதேவி அவள் கனவில் வந்தாள் தலைவிரிகோலமாய். கண்கள் தீக்கங்குகளாய் ஒளிர்ந்தன.

‘‘கிளம்புங்க எல்லாரும்!” என்றாள்.

“ராஜாவுடைய ஆட்கள் வராங்க, நாம தெய்வமா நினைக்கிற கேஜ்ரி மரங்களை வெட்ட வராங்க. தடுக்கணும் வாங்க.”

அவளுக்கு நா உலர்ந்து போயிற்று. “ஐய்யோ, எப்படி தடுப்போம் அக்கா? அவங்க கையிலே கத்தி இருக்கும். நீள நீளமா, நம்மை வெட்டிச் சீவிடுவாங்க.”

அம்ருதாதேவி அவளைக் கேவலமாகப் பார்த்தாள். “ அடச்சீ துப்புகெட்டவளே! நமக்குக் கை இருக்கில்லே? மரத்தை வளைச்சு நிப்போம். அதை மீறி அவன் சீவட்டும் நம்ம தலையை. தரையிலே விழற நம்ம தலை திரும்பி முளைக்கும், வெட்ட வெட்ட. அவனைப் பழிவாங்கும். நீ வரல்லேன்னா போயேன். என் பெண்ணுங்க வருவாங்க.”

‘‘வரேன் வரேன்!” அவள் தலைதெறிக்க ஓடினாள்.

ஜோத்புர் மஹாராஜாவின் ஆட்கள் படையாக வருகிறார்கள். ஏயப்பா, கையில் அரிவாளும் உடைவாளுமாக.

அம்ருதாதேவி மரத்தை அணைத்துக்கொண்டு கத்துகிறாள்.

‘‘போங்கள். அநியாயம் செஞ்சா மரம் உங்களை சும்மாவிடாது, சாபமிடும்’’.

வீரர்கள் அட்டகாசமாகச் சிரிக்கிறார்கள்.

‘‘ராஜாவுக்குப் புதுசா அரண்மனை கட்டறாங்கன்னு தெரியாது? அதுக்கு மரம் வேணும். நகரு மூடமே!’’

‘‘முடியாது மரம் எங்களுக்குச் சொந்தம். கைவைக்க உங்களுக்கு உரிமை இல்லே.’’

‘‘நகரு நகரு. மாட்டியா?’’

‘‘மாட்டேன். என்னை வெட்டுங்க, மரத்தை வெட்டுறதுக்கு முன்னால!”

சதக் என்று அம்ருதாதேவியின் தலை கீழே விழுகிறது. எங்கிருந்தோ அம்ருதாவின் மூன்று புதல்விகள் ஓடி வந்து மரத்தை அணைக்கிறார்கள்.

‘மாட்டோம் வெட்ட விடமாட்டோம், சுஷ்மா நீயும் வா’’.

அவளும் ஓடுகிறாள். மரத்தை அணைக்கும்போது பிரபஞ்சத்தை அணைப்பதுபோல மெய்சிலிர்க்கிறது. வாழ்வாதார வேர்களைத் தொடுவதுபோலப் பிரவாக மாய் கண்ணீர் பெருகுகிறது. சதக் சதக்கென்று ஒவ்வொரு தலையாய் மண்ணில் விழுகிறது. அவளுக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. வலியில்லை. புத்துயிர் பெறுவதுபோல் இருக்கிறது. விழும் தலையெல்லாம் இரண்டாய், பத்தாய், இருபதாய் , நூறாய் எழுகின்றன. தலைமுடியெல்லாம் வாள்களாய்க் கூர்முனையுடன். டக் டக்கென்று நடக்கின்றன... வாளை நீட்டியபடி... நாற்சந்திக்கு... காப் பஞ்சாயத்துத் தலைவர்கள் பீதியுடன் நிற்கிறார்கள்....

சுஷ்மாவுக்கு இப்பவும் சிலிர்க்கிறது, அந்த முடிவு பெறாத கனவை நினைத்து. அந்தக் கனவுக்கு ஏதேனும் அர்த்தமுண்டா?அம்ருதாதேவி வந்தது தத்ரூபமாக இருந்தது. இப்பவும் நிஜம்போல; அவளுக்கு ஏதானும் சேதி சொல்ல வந்தாளா என்ன? அவளுடைய வீரக் கதையைக் கேட்டுக்கேட்டு வளர்ந்த உடம்பு இது. கதை கேட்டதோடு நிற்காதே என்றாளா?

ஆனால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. ஊர் எப்பவும்போல் இருந்தது; பாவ மூட்டையைச் சுமப்பது உணராமல்.

கிருஷ்ணதாஸிடம் கனாவைப்பற்றிச் சொன்னபோது பதைத்துப் போனான். அவளைத் தலைமுழுகச்சொல்லி, கோவிலுக்குச் சென்று படையல் போடவைத்தான். ‘‘கனவைப்பத்தி யார்கிட்டவும் சொல்லாதே” என்றான். முக்கியமா சோட்டூவுடைய காதுக்குப் போயிடக் கூடாது, பாவம் அவன் ஏற்கனவே ஏதோ தெய்வகுத்தம்னு நினைக்கிறான்.

அவளுக்குச் சமேலியையும் புரிந்துகொள்ள முடிய வில்லை, அந்த ஆண்களையும் புரிந்துகொள்ள முடிய வில்லை. சமேலியைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் கனா நினைவு வந்தது. அன்று நடந்த பயங்கரம் நினைவுக்கு வந்தது. ஒரு பச்சைத் துரோகத்தை, கிராதகத்தை இவர்கள் நீதி என்று நினைக்கிறார்கள். பெண்கள் முக்காட்டிற்குள் தங்கள் உணர்வுகளைப் புதைத்துக்கொண்டு வளைய வந்தார்கள். எது சாமிக் குத்தம்?

பஞ்சாயத்து ஆபீஸில் அன்றைய கணக்குகளைச் சரிபார்த்த பின் அவள் வீட்டிற்குக் கிளம்பினாள்.

பட்சிகள் ஏகமாய் இரைச்சல் போட ஆரம்பித்து விட்டன; கூட்டிற்குத் திரும்பும் ஆரவாரத்தில். அவள் வேகமாக நடக்க ஆரம்பித்தாள். லேசாக இருள்கவிய ஆரம்பித்திருந்தது. இன்று எல்லாப் பெண்களையும் கோவிலுக்கு வரச்சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. அந்தச் சன்னிதியில் பெண்கள் எப்பவும் நெகிழ்ந்து போவார்கள். அந்தத் தேவிதான் அவர்களுக்குத் தைரியம் கொடுக்க வேண்டும். அவள் சட்டென்று நின்றாள்; வழியை மறித்து சமேலியின் பெண் பப்லி நின்றிருந்தாள். அதே அழகு. வாழைக்குருத்துபோலக் கையும் காலும். கண்களில் ஆழம் காணாத சோகம்.

பப்லியா? அழுகிறாளா?

‘‘பப்லி! பப்லி!’’

பப்லி ஓட ஆரம்பித்தாள்.

‘‘பப்லி, நில்லு ஓடாதே’’.

சுஷ்மா மார்பு படபடக்க அவள் பின்னால் ஓடினாள். மூச்சு இரைத்தது.

பப்லியின் ஓட்டத்துடன் ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை. பப்லி காணாமல் போனாள்.

மூச்சிரைக்க அவள் வந்து நிற்பதைக்கண்டு கிருஷ்ண தாஸ் ‘என்ன ஆச்சு? யாரோ துரத்தின மாதிரி ஓடி வர்றே?’ என்றான்.

அவள் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டாள். இவனிடம் ‘‘நா இப்ப பப்லியைப் பார்த்தேன்’’ என்றால் பித்து பிடிச்சுப் போச்சு உனக்கு என்பான் அல்லது இன்னொரு படையல் வை என்பான்.

‘‘ஒண்ணுமில்லே . நேரமாச்சுன்னு வேகமா நடந்தேன். சமையல் செஞ்சுவெச்சு, கோவிலுக்குப் போகணும். இன்னிக்குச் சில பெண்கள் விசேஷ பூஜை பண்றாங்க.” என்றபடி உள்ளே சென்றாள்.

சமையல் செய்யும்போதும், கோவிலை நோக்கி நடக்கும்போதும் பப்லியின் முகமே எதிரில் நின்றது. ஏன் வந்தாள் இன்று? அல்லது எனது கற்பனையா?

அவள் கோவிலுக்குள் நுழைந்தபோது இன்னும் எவளும் வந்திருக்கவில்லை. ஆனால் பக்தர்கள் வந்த வண்ணம் இருந்தார்கள். இருண்ட மூலையிலெல்லாம் விளக்கேற்றி ஜகஜோதியாக்கினார்கள். யாரோ பஜனை பாடிக்கொண்டிருக்க, கூட்டம் அதில் நெகிழ்ந்து அமர்ந்திருந்தது. சுவரில் ஓவியமாய்த் தீட்டப்பட்டிருந்த அம்ருதாதேவியின் சரித்திரம், உயிர் பெற்றவை போல பேசின. ஜோத்பூர் ராஜாவின் ஆட்கள் வரும் குளம்பொலி கேட்பதுபோல் இருந்தது. ஆவேசத்துடன் நிற்கும் அம்ருதாதேவியின் உருவம் அடிவயிற்றில் ஜில்லிப்பை ஏற்படுத்திற்று. மண்ணையும் மரத்தையும் தனது உயிருக்கு மேலாய் நேசித்த பெண். அதிகாரத்தைக் கண்டு அஞ்சாத பெண். இப்போது ஏன் இப்படி ஜடமாகிப் போச்சு இந்தப் பிஷ்ணோய் பெண் இனம்? வண்ண வண்ணப் பொதிகளாய் முகத்தை மூடி மௌனமாக அவர்கள் இன்று காலை அமர்ந்திருந்தது நினைவுக்கு வந்தது. எல்லோரையும் உலுக்க வேண்டும்போல இருந்தது. அசைக்க முடியாதா என்ன? இப்பவும் நெஞ்சில் ஈரம் மிகுந்தவர்கள் அவர்கள். ஒரு முலையைப் பெத்த பிள்ளைக்கும் இன்னொரு முலையைச் சிங்காரா மானுக்கும் கொடுத்துப் பாலூட்டும் பெண்கள் இங்கு உண்டு. ஒரு சின்னச் சலனம் ஏற்பட்டால் போதும், அவர்கள் யோசிக்க ஆரம்பிக்கலாம், தங்களுடைய சொந்த இழப்புகளைப்பற்றி. இன்று அழுதார்களே சமேலிக்காக, கொஞ்சமாவது மாற்றம் வந்திருக்காதா?

அவள் யோசனையுடன் நகர்ந்தாள்.

அடுத்த சுவரில் ஜம்பேஷ்வரரின் சரித்திரம். ராஜா செய்த அக்கிரமத்தினால் பூமி வறண்டு சபிக்கப்பட்டதாய் போனபின் அதை மீட்க வந்த மகான். மண்ணையும், மரத்தையும், நீரையும், பட்சியையும் தெய்வமாக நினைக்கச் சொன்ன அவர்களது குரு. அதற்கு இருபத்தியொன்பது கட்டளைகளை வகுத்தவர். இனத்துக்கு பிஷ்ணோய் [29]என்றே பெயரிட்டார், யாருக்கும் அந்தக் கட்டளைகளை மீறும் மறதி கூடாது என்று.

அவர் பெயரைச் சொல்லி இப்போது புதிய புதிய கட்டளைகளைப் போடுகிறார்கள். கேஜ்ரி மரக்காட்டை வேலி போட்டுத் தடுத்தும் யார் யாரோ சினிமாக்காரன் வந்து சிங்காரா மானை வேட்டையாடிவிட்டுப் போவது எப்படி என்று புரியவில்லை. சிலர் கண்டும் காணாமல் இருக்கிறார்கள், அல்லது பேருக்கு வழக்குப் போடுகிறார் கள். எல்லா ஜீவராசியும் தெய்வம் என்று சொன்ன ஜம் பேஷ்வரருக்கு இவர்கள் பூஜை போடுவதோடு சரி. அவர் இன்று இருந்தால் அவளுடைய கோரிக்கையை நிச்சயம் ஏற்றிருப்பார் என்று அவள் நினைத்துக்கொண்டாள். பெண்களையும் இளசுகளையும்கூட மரத்துக்கு வேலி போடுவதுபோல வேலி போட்டு காப் பஞ்சாயத்துக் கட்டுப்படுத்தப் பார்ப்பது மூடத்தனம் என்றிருப்பார்.

சுஷ்மா ஓவியங்களைப் பார்த்தபடி நகர்ந்தாள். அவள் திடுக்கிட்டு நின்றாள். மூலையில் பப்லி நின்றிருந்தாள். அதே சோகம் கண்களில்.

‘‘பப்லி வா, என்ன வேணும் சொல்லு?”

பப்லி பின்னால் நகர்ந்த வண்ணம் இருந்தாள். சுவர் பின்னுக்கு நகர்ந்தது ஆழமாய் கர்ப்பக்கிரகம் நகர்வது போல.

‘‘பப்லி போகாதே, சொல்லு. என்ன வேணும் சொல்லு. நீ ஏன் எங்கிட்ட முன்னமேயே வரல்லே? இப்ப வா. சொல்லு.”

அவள் நகர நகர, பப்லி பின்னால் நகர்ந்தவண்ணம் இருந்தாள்.

‘‘சுஷ்மா, நீ இங்கிருக்கியா? நாங்க அந்தப் பக்கம் தேடறோம்?’’

அவள் திரும்பினாள்; கூப்பிட்டவர்கள் எல்லாரும் நின்றிருந்தார்கள்.

அவள் மூலையைப் பார்த்தாள். பப்லியைக் காணோம்.

அவர்கள் அம்ருதாதேவி சன்னிதிக்குச் சென்று பூஜையை ஆரம்பித்தார்கள். ராதாவும் ரோஷ்ணியும் ஆரத்தி எடுத்தார்கள். பாட்டொலியும் மணியொலியும் இரத்த நாளங்களை ஊடுருவிக் கண்களில் நீராய் வழிவதை சுஷ்மா கவனித்தாள். சமேலி முதுகு குலுங்க அழுதாள். பிரார்த்தனையின் போதெல்லாம் பெண்கள் அழுகிறார்கள், அழுவதற்கு வேறு இடம் இல்லாதது போல. அம்ருதாதேவி கல்லாய் நின்றிருந்தாள். மங்கல ஆரத்தி முடிந்தது. கற்பூரத்தை ஒற்றிக்கொண்டு எல்லோரும் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டார்கள்.

“சீட்டுப் போடுவமா?”

எல்லாரும் வரிசையாக இருக்க, சுஷ்மா நாலைந்து மடித்த சீட்டுத் துண்டுகளைச் சன்னிதியின் முன் வைத்த பித்தளைத் தட்டில் குலுக்கிப்போட்டாள். அங்கு வந்த ஒரு சிறுமியை எடுக்கச் சொன்னாள்.

சிறுமி ஒரு துண்டை எடுத்து நீட்டினாள்.

‘‘உனக்குத்தான் படிக்கத் தெரியும், படி சுஷ்மா’’ என்றாள் சமேலி.

சுஷ்மா பிரித்தாள். தொண்டையில் பந்தாக அடைத்தது. செருமிக்கொண்டு படித்தாள்.

“பப்லி”.

ஒரு அதிர்ந்த மௌனம் அவர்களை ஆட்கொண்டது.

எல்லோரும் அவளை நம்ப முடியாமல் பார்த்தார்கள். எல்லார் முகங்களும் பீதியிலோ உணர்ச்சிவசப்பட்டோ பளபளத்தன.

ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்த்துக்கொண்டார்கள்.

‘‘என்ன அதிசயம்டீ இது?’’

‘‘அம்ருதாதேவியுடைய இச்சை அது’’ என்றாள் சுஷ்மா. ‘‘நா தேவியுடைய பேரையும் வெச்சேன். ஜம்பேஷ்வர்னு கூட வெச்சேன். செத்துப்போனவங்களும் நமக்குத் தெய்வம்தான். அதனாலே பப்லி பேரிலே ஒண்ணு எழுதினேன். இந்த சீட்டுதான் நமக்குக் கிடைச்சுது. பப்லியை நாம மறக்கக் கூடாதுங்கறா தேவி.’’

பிறகு குரலைத் தாழ்த்திச் சொன்னாள். ‘‘எந்த அநியாயத்தையும், சின்னதோ பெரிசோ நாம ஏத்துக்கக் கூடாதுன்னு தேவி சொல்ற மாதிரி இருக்கு எனக்கு.’’ சமேலி அவளை அணைத்துக்கொண்டு மீண்டும் அழுதாள்.

அதற்குப் பிறகு அவர்களுடன் சன்னிதியிலேயே ஒரு மூலையில் அமர்ந்து சுஷ்மா வெகு நேரம் பேசினாள் மெல்லிய குரலில். அந்தச் சூழலில் அவர்கள் என்றும் இல்லாதவகையில் நெகிழ்ந்திருந்ததைப்போல இருந்தது.

‘‘ரொம்ப ரகசியமா செய்யணும். புருஷனுக்குக் கூடச் சொல்லக் கூடாது. உறுதியோட இருங்க, நம்ம பக்கம் நியாயம் இருக்குன்னு நீங்க எல்லாரும் நம்பணும்”.

மற்றவர்கள் மௌனம் சாதிக்க ‘‘நா உன் பக்கம்’’ என்றாள் சமேலி. ‘‘எனக்கு இன்னிக்கு நிச்சயமா தோணுது சுஷ்மா, அம்ருதாதேவி நமக்குத் துணை இருப்பா.”

‘‘நீங்கள்லாம் சேரமாட்டீங்களா?’’

‘‘வரோம்’’ என்றார்கள் கடைசியில்.

‘‘இதப் பாருங்க, சாமி சன்னிதியிலே உறுதிமொழி குடுத்திருக்கீங்க. மாறக் கூடாது. எது வந்தாலும் ஏத்துக்க சித்தமா இருங்க. யாரும் எதுவும் செய்ய முடியாது. உண்மையிலே நாம செய்யப்போறது அற்ப காரியம். புரட்சி மாதிரி, கலகம் மாதிரி நினைக்க வைக்கிறாங்க இங்க.’’

அவளுக்குத் தெரியும் அந்தக் கிராமத்தைப் பொறுத்தவரையில் அது மாபெரும் புரட்சி. அவளுக்கு அதை நினைத்துச் சிரிப்பு வந்தது. ஒரு சின்ன விஷயத்துக்கு எத்தனை போராட வேண்டியிருக்கிறது? இதற்கு எத்தனை பெரிய சிந்தனை மாற்றம் தேவைப்படுகிறது?

‘‘பயப்படாதீங்க.’’ என்றாள் அவள் திரும்பத் திரும்ப. ‘‘யாராவது பழி சொன்னா என்மேல போடுங்க. ஆனா எடுத்த முடிவிலேந்து பின்வாங்காதீங்க.’’

“முடிவை மாத்திக்கமாட்டீங்களே?’’

‘‘மாட்டோம். நீ சொன்ன மாதிரி சாமி எதிர வாக்குக் கொடுத்திருக்கோம். தேவி காப்பாத்தட்டும்.’’

வீடு திரும்பும்போது ஓரளவுக்குத் திருப்தி ஏற்பட்டது. காப் பஞ்சாயத்தைச் சேர்ந்த எட்டுப் பத்து ஆண்கள் என்னமாய் இந்த ஜனங்களைக் கோழைகளாக்கி ஆட்டுமந்தையாக மாற்றி விட்டார்கள் என்று ஆத்திரம் வந்தது. அவர்களைக் கண்டு நடுங்க அல்லவா வைத்திருக்கிறார்கள்? ஒட்டுமொத்தமாக எல்லாரும் அவர்களைப் புறக்கணித்தால் அவர்களுக்குச் சக்தி எங்கிருந்து வரும்?

கிருஷ்ணதாஸ் வயல்மேட்டில் காத்திருந்தான்.

சோட்டூ ராம் பக்கத்து கிராமத்தில் ஒரு பஞ்சாலையில் வேலை பார்ப்பவன். அவன் வருவதற்கு இன்னும் அரை மணி நேரம் ஆகலாம். பஞ்சாலையில் சேர்ந்து இப்போது ஓராண்டுதான் ஆகிறது. அதற்கு முன் அவனும் விவசாயிதான்.

கிருஷ்ணதாஸ் நீண்ட பெருமூச்சு விட்டான். சுஷ்மா சொன்னது சரிதான். சோட்டூவுக்கும் சமேலிக்கும் நேர்ந்த சோகத்தை நினைக்கும்போதெல்லாம் தங்களுக்குக் குழந்தைகள் இல்லாததே நல்லது என்று தோன்றிற்று. சோட்டூ தமாஷ் பேர்வழி. அவன் சிரித்தால் இரண்டு தெருவுக்குக் கேட்கும். அது ஐந்து வருஷத்துக்கு முன்பு. இப்போது அவன் பேசுவது அருகில் நிற்பவருக்குக் கூடக் கேட்பதில்லை.

சோட்டூவுக்கு அநேகக் கனவுகள் இருந்தன. எல்லாக் கனவுகளும் அவனுடைய மகன் விநோத்தைச் சுற்றி இருக்கும். விநோத் பத்து கிளாஸ் படித்தவன். அதற்குப் பிறகு ஏதோ தொழில் பயிற்சி எடுத்துப் பக்கத்து கிராமத்தில் வேலை பார்த்தான். மழையில்லாத காலத்தில் அவனது சம்பாத்தியம் சோட்டூவுக்குப் பெரிய உதவி. அதோடு விநோத் அழகன். நெகுநெகு என்று வளர்ந்த சீரான ஒல்லி உடம்பு. மூக்கும் விழியுமாக தீட்சண்யமான பார்வையும் பளிச்சென்று வரிசைப்பல் சிரிப்பும்- எந்தப் பெண்ணும் சொக்கித்தான் போவாள்.

சோட்டூவுக்கு மகனைப் பற்றிப் பிடிபடாத பெருமை. மகா யோக்கியன். ஒரு கெட்ட வழக்கம் கிடையாது. ஊர்ப் பெரியவங்களை மதிச்சு நடக்கிறவன். என் பேச்சைத் தப்ப மாட்டான். இத்தியாதி.... எல்லோருக்கும் பொறாமை வரும் அளவுக்கு. இவன் இத்தனை பேசாமல் இருந்தால் நல்லது என்று கிருஷ்ணதாஸ் நினைத்துக் கொள்வான். யாருடைய கொள்ளிக்கண் எப்போது படுமோ?

கண்தான் பட்டிருக்க வேண்டும். விதியோ என்னவோ, யாரோ வேண்டு மென்றே சூட்சி செய்வது போல அது நடந்தது.

விநோத்துக்குக் காதல் வரும் அதுவும் ஒரே கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த சமேலியின் பெண் பப்லியிடம் என்று சோட்டூ நினைத்திருக்க மாட்டான். ஒரே கோத்திரக்காரர்கள் மணம் செய்துகொள்ளக் கூடாது என்பது காப் பஞ்சாயத்தின் மிகக் கடுமையான விதி.

முதல் முதலில் விநோத்தையும் பப்லியையும் கேஜ்ரி மரக்காட்டுக்கருகில் ஒன்றாகப் பார்த்தது கிருஷ்ணதாஸ்தான், அவர்களை அடையாளம் கண்டதும் பதைத்துப் போயிற்று. வீட்டுக்கு வந்து சுஷ்மாவிடம் சொன்னபோது அவள் நிதானமாகக் கேட்டாள். ‘‘என்ன நீ, ஏதோ கொலைக்குத்தம் நடந்த மாதிரி பதறிப் போறே? ஒருத்தருக்கொருத்தர் பிரியம் வைக்கிறது பாதகமா? பப்லி நல்ல பொண்ணு. அந்தப் பிள்ளையும் நல்ல பிள்ளை. கல்யாணம் செய்துகிட்டா என்ன தப்பு?”

அவனுக்குக் கோபம் வந்தது . அவள் நிலவரத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமல் சிறுபிள்ளைத்தனமாகப் பேசுவதாகப் பட்டது.

“நீ தெரிஞ்சுதான் பேசறியா? ஒரே கோத்திரத்தைச் சேர்ந்தவங்க ரெண்டுபேரும். காப் பஞ்சாயத்து அனுமதி கொடுக்காது.”

சற்றுநேரம் சுஷ்மா பேசாமல் இருந்தாள். பிறகு எரிச்சலுடன் சொன்னாள். “நா சொல்றேன் கிருஷ்ணா, அந்தக் காப் பஞ்சாயத்துக்கு நாம எப்ப முடிவு கட்டறமோ அப்பதான் நமக்கு விடிவுகாலம்.”

அவன் அதிர்ந்து போனான். சட்டென்று எழுந்து வீட்டுக்கதவைச் சாத்திவிட்டு வந்தான்.

“என்ன பேசறே நீ? அது பரம்பரையா வந்த ஏற்பாடு. அவங்க அனுமதி இல்லாம எதுவும் நடக்காது. நீ அந்தப் பெண்ணைக் கூப்பிட்டுப் பக்குவமாச் சொல்லிவை இது ஆபத்தான சமாச்சாரம்னு.”

அவள் வெடுக்கென்று நிமிர்ந்து பார்த்தாள். “நிச்சயமா மாட்டேன். சமேலி வீட்டுக்கும், சோட்டூ ராம் வீட்டுக்கும் ரத்த உறவே இல்லே. எந்த ஜென்மத்து உறவினாலேயோ ஒரே கோத்திரம் இருந்ததுக்கு இந்தப் பசங்க ஏன் அவதிப்படணும்? நம்ம வழக்கம், சாஸ்திரம்னு சொல்றாங்க. குல கௌரவம் புண்ணாக்கும்பாங்க. சுத்த மடத்தனமா இல்லே?

நீங்க எல்லாருமா சேர்ந்து, இல்லே நீயும் சோட்டூவுமாப் போயி காப் பெரியவங்ககிட்டப் போய்ச் சொல்றதை விட்டு...”

அவள் பேசாமல் இருந்தாள். அவளுக்குத் தெரியும் அது நடக்காத காரியம் என்று.

அவன் பயந்த மாதிரி ஆயிற்று. அரசல் புரசலாக விநோத் பப்லி விவகாரம் சோட்டூவுக்குத் தெரியவந்ததும் ஆளே மாறிப்போனான். அவனுக்கு அத்தனைக் கோபம் வந்து கிருஷ்ணதாஸ் பார்த்ததில்லை. மகனைப் பற்றி எப்போதும் அசாத்திய பெருமையுடன் பேசுபவன் அன்று வெறுப்பைக் கக்கினான். என் புள்ளை செய்யறதைக் கேட்டியா? எத்தனை திமிர் இருந்தா பெத்தெ அப்பன் கிட்ட வந்து சொல்லுவான். ‘‘நா பப்லியைத்தான் கல்யாணம் செய்துக்குவேன். எனக்கு இந்தக் கோத்திரம் கீத்திரத்திலே நம்பிக்கை இல்லேன்னு?’’

கிருஷ்ணதாஸுக்கு மார்பு படபடவென்று அடித்துக்கொண்டது. நீ என்ன சொன்னே என்று அவன் கேட்கவில்லை.

“அப்படி எங்களை மதிக்காம செய்துகிட்டே நானே உன்னைக் கொன்னுபோடுவேன்னேன்”.

அவனுக்குப் பகீரென்றது.

‘‘சேச்சே, என்ன சோட்டூ, பெத்த பிள்ளை, இந்த வயசிலே இதெல்லாம் இருக்கும்தான், பக்குவமா பேசுவியா, வெட்டுவேன் குத்துவேன்னு, மகன் என்கிறதையும் மறந்து.”

சோட்டூவின் உதடுகள் கோபத்தில் துடித்தன. கண்கள் சிவந்திருந்தன. அபின் வாடை அடித்தது.

“பின்னே? எனக்குக் கௌரவம்தான் முக்கியம். நம்ப குல வழக்கத்துக்கு எம் பையனாலே பங்கம் வந்ததுங்கற பேச்சே எனக்கு அவமானம். அப்படிப்பட்ட பிள்ளை எனக்கு வேணாம். என் பேச்சுக்கு மதிப்பு கொடுக்காத பிள்ளை எதுக்கு?”

அவன் ஏற்கனவே விநோத்திடம் பேசி அவன் மறுத்திருக்க வேண்டும்.

‘‘இதச் சொல்லு சோட்டூ. நீ இந்த ஒரே கோத்திர விஷயத்தை நம்பறியா?’’

“நா இதையெல்லாம் கேள்வி கேட்கமாட்டேன். நம்ம இனத்திலே அது கூடாதுன்னா கூடாதுதான்”.

தான் நம்பிக்கை வைத்திருந்த மகன், தன் அனுமதி இல்லாமல் ஒருத்தியை விரும்புகிறான் என்பதே இவனுடைய கோபத்துக்குக் காரணம் என்று தோன்றிற்று.

‘‘அவசரப்படாதே சோட்டூ, கொஞ்சம் விட்டுப்பிடி. விநோத்தே வழிக்கு வருவான்”.

சமேலியும் ஏகத்துக்குப் பெண்ணை அடித்துத் திட்டியதாக சுஷ்மா வந்து சொன்னாள்.

‘‘இதெல்லாம் நல்லதுக்கில்லே” என்றாள்.

விபரீதம்தான் நடந்தது. ஒருநாள் கிராமமே திமிலோகப் பட்டது. விநோத்தும் பப்லியும் ஒரு நள்ளிரவில் ஊரை விட்டு ஓடினார்கள். காப் பஞ்சாயத்து உடனடியாகக் கூடிற்று. மகாக் கடுமையாக இருவரையும் கண்டித்தது. சோட்டூவும் சமேலியுமே அவர்களது காதலுக்கு உடந்தையோ என்று சந்தேகப்பட்டபோது இருவரும் ஆக்ரோஷத்துடன் சொன்னார்கள். “ரெண்டு பேரும் எதிர வரட்டும் இந்தக் கையாலேயே தலையைச் சீவுவோம்.”

காப் தலைவர்கள் திருப்தியுடன் மண்டையாட்டினார்கள்.

அன்று சுஷ்மா சமைக்கவே இல்லை. “என்ன ஊருப்பா, எனக்கும் எங்கயாவது ஓடிப்போகணும்போல இருக்கு” என்றாள். “அந்தக் குழந்தைங்க எங்கேயாவது சந்தோஷமா இருக்கட்டும். தெரியாத்தனமா வந்து நிக்கப் போகுது.”

அவர்கள் தெரியாத்தனமாகத் தான் வந்து நின்றார்கள். பெற்றோர்களை வந்து வணங்கினால் அவர்கள் கோபம் தணிந்துவிடும் என்று நினைத்தார்களோ என்னவோ. ஏன் வந்தார்கள் என்பது யாருக்கும் தெரியாத மர்மம். காப் காரர்களே வரவழைத்து ஏமாற்றினார்கள் என்று சிலர் பேசிக்கொண்டார்கள். சோட்டூ ராம் இதுவரை வாயைத் திறந்ததில்லை. ஊர் எல்லையில் மறுநாள் காலை இருவருடைய மணக்கோலம் மாறாத உடல்களும் பிணமாகக் கிடந்தபோது ஊர் கப்சிப்பென்று விக்கித்துப் போயிற்று. விவரம் அறிந்து கிருஷ்ணதாஸ் பதறிக்கொண்டு போய் நின்றபோது சோட்டூவும் அதிர்ந்துபோனது தெரிந்தது. ஆனால் பாவி வாய்விட்டு அழவில்லை. எல்லாவற்றையும் உள்ளே அமுக்கிக்கொண்டது எப்படி என்று கிருஷ்ணதாஸிற்குப் புரியவில்லை. ஆனால் அன்றிலிருந்து ஆள் மாறிப் போனான். அன்று காப் பஞ்சாயத்து எதிரில் கோபமாக வீறாப்புப் பேசி னவன் அந்தக் கோரக் கொலைக்குப் பிறகு அவனே செத்துப்போனவன் போல மௌனமாகி விட்டான். முன்புபோலச் சிரிப்பு இல்லை, பேச்சில்லை. காப் பஞ்சாயத்துக் கூட்டத்துக்குச் செல்வதே இல்லை. சமேலி ஒரு மாதத்துக்கு வீட்டுக்கு வெளியில் வரவே இல்லை. நான்கு சுவருக்குள் எல்லா துக்கத்தையும் அழுது தீர்க்கிறாள் என்றாள் சுஷ்மா.

என்ன அநியாயச் சாவு என்று கிருஷ்ணாவுக்கு அதைப் பற்றி நினைவுவரும்போதெல்லாம் மனசு பதைக்கிறது. அன்று சுஷ்மா வெறி கொண்டவளைப்போல அவன் தோளைக் குலுக்கி, “சொல்லு இந்தக் கொலைபாதகத்தைப் பாத்துக்கிட்டு நாம ஏன் சும்மா இருக்கணும்? மரத்தை வெட்டறதும் மானைக் கொல்றதும் பாவம். மனுஷனைக் கொல்றது நியாயமா? அவங்க என்ன தப்புச் செஞ்சாங்க? பிரியம் வெக்கிறது தப்பா?’’ என்று உலுக்கி எடுத்துவிட்டாள்.

எல்லோரும் சும்மாதான் இருந்தார்கள். எதிர்த்தால் இன்னும் பல கொலைகள் நடக்கலாம்.

அநாதைப் பிணங்கள்போல அந்த இளசுகளுக்குத் தகனம் நடந்தது. சோட்டூ ராம் எப்படித் தாங்கிக் கொண்டானோ?

இதெல்லாம் நடந்து ஐந்து வருஷங்கள் ஆகிவிட்டன. சுஷ்மா இப்போது பஞ்சாயத்துத் தலைவி. பதவி தந்த தைரியத்தில் வெடுக் வெடுக்கென்று பேசுகிறாள். ஆனால் காப் பஞ்சாயத்துக்காரர்கள் மாறவே இல்லை. பெண்ணைப் பெற்றவர்கள் அவசரம் அவசரமாகச் சின்ன வயசிலேயே ரகசியமாகக் கல்யாணம் செய்துவைக்கிறார்கள் காதல் வியாதி வருவதற்குமுன்.

யோசிக்க யோசிக்க சுஷ்மா சொல்வது சரிதான் என்று தோன்றிற்று. மண்ணையும் மரத்தையும் மானையும் தீவிரமாகப் பாதுகாக்கும் இந்த இனம் காதலுக்கும் பெண்களுக்கும் வேலி போடுகிறது. மனித உணர்வுகள் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள் அவை என்பது புரிந்து கொள்ளாமல். சுஷ்மா அதை மாற்றனும் என்கிறாள். எப்படி மாற்றுவது என்று அவனுக்குப் புரியவில்லை. என்னுடைய தீர்மானம் அதுக்கான முதல்படி என்கிறாள். அவனுக்கு அடிவயிற்றில் பயம் கவ்விற்று.

எத்தனை அற்ப விஷயம் இது? அதுக்கு இத்தனை பயமா?

ஆஹா, அதுதான் தொல்லை. பெண்கள் சம்பந்தப்பட்ட எதுவும் இங்கு அற்ப விஷயமில்லை. அவள் ‘அற்பம்னு நினைக்கிறது’ உண்மையில் அற்பம் இல்லை.

சற்றுப் பொறுத்துதான் சோட்டூ தனதருகில் அமர்ந்திருப்பதைக் கிருஷ்ணதாஸ் உணர்ந்து கொண்டான்.

“சொல்லு கிருஷ்ணா” என்றான் சோட்டூ.

அவர்கள் பேசி முடித்து எழுந்திருக்கும்போது இருட்டிவிட்டது. கோவில் மணி ஓசையும் பெண்கள் பாடும் பஜனையும் காற்றில் தவழ்ந்து வந்தன. எந்தக் கலகமும் இல்லாமல் வாழ்க்கை இப்படியே போனால் எத்தனை நிம்மதியாக இருக்கும் என்று கிருஷ்ணா நினைத்துக்கொண்டான். காதலும் பெண் குரலும் கிளம்பாமல் இருந்தால் எத்தனை சௌகரியமாக இருக்கும்?

“ஏன்தான் இவ பஞ்சாயத்துத் தலைவி ஆனாளோன்னு இருக்கு சோட்டூ. தினமும் எதையாவது சொல்லி என்னைப் பயமுறுத்தறா.”

சோட்டூ எதுவும் பேசவில்லை. அவனது மகன் விநோத் மரணமடைந்த சேதி கேட்டு சுஷ்மா பொங்கி எழுந்து பேசினதையெல்லாம் இன்றுதான் பேச்சுவாக்கில் கிருஷ்ணா சொன்னான்.

“என்ன சொல்றே சோட்டூ? அவ சொல்றது சரிங்கிறியா? காப் பஞ்சாயத்து சும்மா விடுமா?”

“விடணும். நாம எல்லாம் ஒண்ணாச் சேரணும். பேசாம இருந்தது மூர்க்கத்தனம் கிருஷ்ணா. தப்பான விஷயமெல்லாம் கௌரவம்னு கண்ணை மூடிக்கிட்டு நம்பவெச்சுட்டாங்க.”

சோட்டூ மேற்கொண்டு ஏதும் பேசாமல் தன் வீட்டிற்குச் செல்லத் திரும்பினான். கிருஷ்ணதாஸின் குழப்பம் தீரவில்லை. ஒரு வாரமாக சுஷ்மா ஏகப் பரபரப்பில் இருந்தாள். தில்லியிலேந்து மேடம் வந்திருக்காங்க. அடுத்த அடுத்த கிராமங்களுக்கெல்லாம் போய்ப் பார்க்க வேண்டியிருக்கு என்றாள். மேடத்துடன் ஜீப்பில் அலைந்துகொண்டிருந்தாள்.

‘‘ஏதானும் விசேஷம் உண்டா என்ன?’’ என்றான் அவன்.

‘‘இருக்கு” என்றாள் அவள் . “அடுத்த வாரம் ஊரை ஒட்டி இருக்கிற மைதானத்திலே பெண்கள் மட்டும்னு ஒரு கூட்டம் நடக்கப்போறது. அதுக்கு ஆண்கள் வர அனுமதியில்லே,’ என்றாள் நமட்டுச் சிரிப்புடன்.

‘‘அடேயப்பா அப்படி என்ன ரகசியமாச் செய்யப்போறீங்க?”

‘‘ரகசியம்னு இல்லே. பெண்களுக்கு மட்டுமே சம்பந்தமான விஷயம் பேசப்போறோம். ஆண்கள் தேவையில்லே.”

‘‘என்ன விஷயம்னு சொல்லமாட்டே?”

“ஊஹூம். அதான் சொன்னேனே, இது பெண்கள் விஷயம்’’.

அவனுக்குக் கலக்கமாகத்தான் இருந்தது. கட்டின புருஷனிடம்கூடச் சொல்ல மறுக்கிறாள் என்று எரிச்சல் வந்தது. எல்லோரும் அவனைத்தான் துளைத்தார்கள். ‘‘என்ன கிருஷ்ணா என்ன கூட்டமாம்?”

‘‘தெரியாது. அவ பெண்கள் விஷயம் உனக்கெதுக்குங்கறா’’ என்றபோது எல்லோரும் சிரித்தார்கள்.

‘‘இப்ப ராணிகள் ராஜ்யமாப் போச்சு’’ என்றார்கள். அவனைக் கேலியுடன் பார்ப்பதுபோல் இருந்தது.

அன்று ஊரே திருவிழாக்கோலம் பூண்டது. முக்காட்டிற்குள் முகத்தை மறைத்து, பெண்களே வண்ண வண்ணத் தோரணங்கள் கட்டினார்கள். காலையில் விடிந்த உடனேயே கோவிலில்மணியடித்துப் பூஜை போட்டார்கள். எந்தப் பெண்ணும் எதைப் பற்றின கூட்டம் அது என்று வீட்டு ஆண்களிடம்கூடச் சொல்லாமல் கமுக்கமாக இருந்தது விநோதமாக இருந்தது. மதிய ஆகாரம் முடிந்ததும் பெண்கள் மைதானத்தை நோக்கி கிண்கிணிச்

சிரிப்பும் பேச்சுமாக நடையைக் கட்டியதும், ஆண்கள் தங்கள் வேலைகளுக்குச் செல்லாமல் வயல் மேட்டில் நின்றபடி மகளிர் கூட்டத்தை வேடிக்கை பார்த்தார்கள். மைதானத்தில் ஒலிபெருக்கி பொருத்தப்பட்டிருந்தது. அம்ருதாதேவியைப்

பற்றின நாட்டுப் பாடல்கள் ஒலித்தன. பறக்கும்

பட்டாம்பூச்சிகள் போல வண்ணப் பொதிகள். சுங்கடிப்புள்ளிகள் கொண்ட சிவப்பு, மஞ்சள், பச்சை, நீலம், கருப்பு, ஊதா நிறங்களில் பருத்தியாலான

புடவைத் தலைப்பு முகத்தை மறைத்து நின்ற உருவங்கள் மத்தியான வெயிலில் பளிச்சென்று தெரிந்தன. தங்கள் வீட்டுப் பெண்கள் யார் என்று தெரியாமல் ஆண்கள் விழித்தார்கள். மாலை ஐந்து மணிக்குள் திமுதிமுவென்று மைதானம் நிரம்பி விட்டது. எங்கிருந்து இத்தனை பெண்கள்? அக்கம்பக்கத்துக் கிராமத்துப் பெண்கள் எல்லோரும் வந்து நிற்பது திகைப்பைத் தந்தது. வெள்ளம் பெருக்கெடுத்ததுபோல இருந்தது. அதற்கு அணைபோட முடியாது என்று தோன்றிற்று.

ஒலிப்பெருக்கியில் சுஷ்மாவின் குரல் ஒலித்தது. முகம் மூடியிருந்தாலும் அவள்தான் என்று புரிந்தது கிருஷ்ணாவுக்கு. என்ன நடக்கப்போகிறதோ என்று சங்கடம் ஏற்பட்டது.

‘‘நம்ம இனத்துக்குப் பெருமை தந்தது ஒரு பெண். அவளுக்கு இருந்த சுதந்திரம் நமக்கு இல்லே. சூரியனைக்கூட நம்மால பார்க்க முடியல்லே. ‘குங்கட்’ தடுக்குது. நம்ம முகத்தை வெளியிலே காட்டக் கூடாதுன்னு வேலி போட்டிருக்கு. சூரியனுக்கு நம்ம முகத்தைக் காண்பிக்க நாம ஏன் தயங்கணும்?”

கூட்டம் பலமாகக் கைத்தட்டி ஆரவாரித்தது. கிருஷ்ணாவுக்கு மயக்கம் வரும்போல இருந்தது.

கணீரென்று சுஷ்மாவின் குரல் தொடர்ந்தது.

“நாமும் மனுஷப் பிறவிதானே? நம்ம வேலையை, கடமையை ஒழுங்கா கவனிக்கிற ஜனம்தானே? நாம என்ன தப்பு செஞ்சோம் முகத்தை மறைச்சு வாழறதுக்கு? நம்மைத் தாழ்வு படுத்தற இந்தக் குங்கட் இனி நமக்குத் தேவை இல்லே. இது நம்ம தீர்மானம். ஏன்னா இந்த முகம் நமக்குச் சொந்தம். அம்ருதாதேவி குங்கட் போடல்லே. சீதா பிராட்டி முக்காடு போடல்லே. நாமும் போடமாட்டோம்னு உறுதிமொழி எடுப்போம்.”

‘‘இனி குங்கட் அணியமாட்டோம்!”

அடுத்த விநாடி இதுவரை அந்த ஊர் கண்டிராத அதிசயம் நடந்தது. அத்தனை வண்ணப் பொதிகளிக்குள்ளும் பதுங்கியிருந்த முகங்களை மறைத்த தலைப்பு இறங்கின. பெண்களின் சிரித்த முகங்கள் வெளிப்பட்டன. ஏதோ மகத்தான சாதனை நிகழ்த்தியதுபோல அவர்கள் முகம் உணர்ச்சிவசப்பட்டிருந்தது. ஒருத்தரை ஒருத்தர் தழுவிக்கொண்டார்கள். கையை ஆட்டி ஆரவாரித்தார்கள்.

கிருஷ்ணா கலவரத்துடன் தன்னைச் சுற்றிப்பார்த்தான். ஆண்களின் முகங்களில் தீவிரமான இறுக்கம் இருந்தது. தொலைவில் காப் பஞ்சாயத்துத் தலைவர்கள் வேடிக்கை பார்ப்பது தெரிந்தது.

யாரோ அவன் தோளைத் தொட்டார்கள். அவன் திரும்பினான். சோட்டூ லேசான புன்னகையுடன் நின்றிருந்தான்.

“கவலைப்படாதே. அவ ஒண்டி ஆளா செய்யல்லே. பக்கத்து கிராமங்கள்லேந்தெல்லாம் ஆளைக்கூட்டி வந்திருக்கா. முப்பத்தி அஞ்சு கிராமமாம். நம்ம காப் காரங்க ஒண்ணும் செய்ய முடியாது.”

அவனுக்கு மெல்லிய நிம்மதி ஏற்பட்டது. கூட்டம் மெல்ல மெல்லக் கரைந்தது. ஆண்கள் வேலைக்குக் கிளம்பினார்கள். சுஷ்மா குங்கட் போடாத திறந்த முகத்துடன் பஞ்சாயத்து ஆபீஸுக்குக் கிளம்பினாள். முகத்தை மறைக்காமல் சென்ற பெண்களைப் பார்க்கக் கூசியவர்கள் போல ஆண்கள் வேறு பக்கம் நடந்தார்கள்.

கிருஷ்ணா வயலுக்குக் கிளம்பினான். மனசு இனம்புரியாமல் அலைபாய்ந்தது. முக்காடைக் கீழே இறக்கியதும் அவர்கள் நிர்வாணமாக நின்றதுபோல் இருந்தது. வழக்கமில்லாத வழக்கமானதாலே அப்படி இருக்கும் தன்னாலெ சரியாப்போகுமென்று தன்னைச் சமாதானப்படுத்திக்கொள்ள முயன்றான். சுஷ்மா தலைமையில் அது நடந்தது ஒரு பக்கம் உறுத்தலாகவே இருந்தது. அவள் ஏன் வித்தியாசமாக இருக்க வேண்டும்?

வயல்காட்டில் நான்கைந்து ஆண்கள் வேலையில் இருந்தார்கள். அவனைக் கண்டதும் ஒருத்தருக்கொருத்தர் பார்த்துக் கொண்டு சிரித்தார்கள். அவர்கள் காப் காரர்களுக்குச் சொந்தம் என்று அவன் எப்பவுமே ஒதுங்கி இருப்பான். அவன் அவர்களைக் கவனிக்காதவன்போலத் தன் வயல்பகுதிக்குள் நுழைந்து ஆளுயரத்துக்குமேல் வளர்ந்திருந்த கரும்புச் செடிகளுக்கு இடையில் மறைந்துகொண்டான்.

சற்றுநேரம் அவர்கள் ஏதோ அக்கப்போர் பேசியது செவியில் விழவில்லை. இன்றைய அந்தக் கூட்டமும் சுஷ்மாவின் பேச்சும் நினைவை அலைக்கழித்தபடி இருந்தன. அதை இன்னும் நம்ப முடியாத திகைப்பில் தடுமாற்றம் ஏற்பட்டது. சுஷ்மா அவனிடமிருந்து வெகுதூரம் விலகிப் போனதாக ஒரு அச்சம் ஏற்பட்டது. எந்த வகையிலோ அவனை அவள் சிறுமைப்படுத்திவிட்டாள் என்று தோன்றிற்று. சட்டென்று அவன் காதுகள் கூர்மையாயின.

‘‘என்ன லக்கன், குங்கட்டை அவிழ்த்தாச்சு, இன்னும் என்ன வெல்லாம் அவிழப்போகுதோ?’’

‘‘மகா கேவலமாப்போச்சு. பதவி வந்தா இப்படியா புத்தி போகும்?”

‘‘வெளி சகவாசம்பா. தில்லியிலேந்து வர்ற ஆபீஸருங்களோட கும்மாளம் போடணும்னா அது குறுக்க நிக்குதில்லே?’’

‘‘ஒத்தை ஆளு என்ன வேணா அசிங்கம் செய்துக்கட்டும். புருஷனுக்குக் குழந்தை பெத்துத் தரல்லே. குதிரை கணக்கா திரியறா. அவ எக்கேடு கெட்டுப்போகட்டும். ஊரையே இல்லே கெடுக்கறா? அதை எப்படிச் சும்மாவிடறது?’’

‘‘அதானே. இது நம்ம இனத்தைக் கேவலப்படுத்தற காரியம் இல்லே? அவ புருஷன் சரியான அரைகுறை. அவளை அடக்கிவைக்கத் தெரியாத உதவாக்கரை.”

‘‘எங்க அவன்? சித்தமுன்னெ இந்த வழியாப் போனான்?”

‘‘நம்மக் கண்டா அவனுக்கு எப்பவுமே உதறல். வீட்டுக்கு ஓடியிருப்பான். பெண்டாட்டி தலைப்புலே ஒளிஞ்சுக்க!”

‘‘அவ வேலி தாண்டிப் போயிட்டான்னு தெரியாம.’’

ஓ... என்று சிரிப்பு.

அவனுக்கு குப்பென்று வியர்த்தது. செவி மடல்களில் உஷ்ணமேறி மார்பு படபடத்தது. எல்லாரையும் ஒரே போடாகப் போட்டுக் கொல்ல வேண்டும்போல் இருந்தது. கண்களில் நீர் முட்டிற்று. தன்னை இன்னும் நன்றாக மறைத்துக்கொண்டான்.அவர்கள் மேற்கொண்டு மெல்லிய குரலில் பேசினார்கள். அவர்கள் எப்போது கிளம்பிச் சென்றார்கள் என்று அவனுக்குத் தெரியாது. அவன் வெகுநேரம் அமர்ந்திருந்தான் இருள் கவிந்தது உணராமல். சற்று நேரம் முழங்காலில் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டான். கண்ணீர் பெருகிற்று. முகத்துக்கு அடியில் கவிந்த இருளில் வீட்டு முற்றம் தெரிந்தது. முற்றம் நிறையக் குழந்தைகள் விளையாடினார்கள். நீ பெறாத குழந்தைகள் என்று சிரித்தார்கள். அவனுக்குத் துக்கம் குமுறிக்கொண்டு வந்தது.

இரவு காலப் பூஜை நடக்கும் ஒலி கேட்டது. வீட்டை அடைந்த போது மனசும் உடம்பும் சோர்ந்திருந்தது.

அடுப்படியில் சுஷ்மா அமர்ந் திருந்தாள். விறகு அடுப்பின் ஜ்வாலையில் முகம் ஒளிர்ந்தது. அவனைக் கண்டு அவள் புன்னகைத்தாள்.

“எங்க போனே இத்தனை நேரம்?”

அவளுடைய முகத்தில் இன்று தெய்வாம்சம் தெரியவில்லை. அவன் கொல்லையில் கால் கழுவிக்கொண்டு வந்தான். அடுப்பு கணகணவென்று எரிந்து கொண்டிருந்தது. அவள் குனிந்து ரொட்டி சுட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அவன் சடாரென்று இரண்டு கொள்ளிக்கட்டைகளை உருவி பலம்கொண்டமட்டும் அவளது மண்டையில், திமிர் பிடித்த அந்த மண்டையில் அடித்தான்.

திரும்பத் திரும்ப, அவன் கையும் அவள் மூச்சும் ஓயும்வரை.

- வாஸந்தி

நன்றி காலச்சுவடு
தலை கொய்யும் நிலை வரினும்
உன் தன்மானம் இழக்காதே !
பயனர் அவதாரம் [User avatar]
கரூர் கவியன்பன்
அணுக்கர் (Adviser)
 
இடுகைகள்: 899
இணைந்தது: டிசம்பர் 12th, 2013, 9:39 pm
மதிப்பீடுகள்: 624
இருப்பிடம்: கரூர்
Has thanked: 16 முறை
Been thanked: 3 முறை

		
		
			
Print view this post

Re: வேலி - சிறுகதை

படிக்காத இடுகை [Unread post]by கரூர் கவியன்பன் » ஜூலை 15th, 2014, 9:10 pm

நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு ஒரு சமூகக் கதையை படித்த மனத்திருப்தி....
தலை கொய்யும் நிலை வரினும்
உன் தன்மானம் இழக்காதே !
பயனர் அவதாரம் [User avatar]
கரூர் கவியன்பன்
அணுக்கர் (Adviser)
 
இடுகைகள்: 899
இணைந்தது: டிசம்பர் 12th, 2013, 9:39 pm
மதிப்பீடுகள்: 624
இருப்பிடம்: கரூர்
Has thanked: 16 முறை
Been thanked: 3 முறை

		
		
			
Print view this post

leave a comment


Return to சிறுகதைகள் (Short Stories)

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest

Who is online over last 24 hours

Users browsed this forum in the last 24 hours: No registered users and 44 guests

  • தேடல்[Search]
  • Google மொழிபெயர்ப்பு
  • புதிய பதிவுகள்
    [New Posts]
  • அண்மை இடுகைகள்
    [Recent Topics]
  • இவ்வார முதன்மை பதிவர்கள்
    [This Week Top Poster]
  • விரைவு இடுகை
    [Quick Topic]